از ونگوگ بپرس

از گوشِ بريده یِ ونگوگ

حتی اگر زبانِ باد را می دانی،

از خاکسترِ جنازه یِ لورکا

يا از قبرِ در نا کجایِ شمسِ  تبريز بپرس

تو هرگز به تنهايی نمی فهمی که نوعِ بشر گاهی چه طور عاشق می شود 

بيا به سينه یِ خونينِ من هم سری بزن گاهی

آن جا می بينی

اين قلب نيست که می کوبد،

نامِ تويی تويی است که می کوبد بر سنگ آسيا

فريادِ فاتحانه یِ حلاج است

گوشت اگر که می شنود:

پايان قصه یِ سرِ بريده یِ يحيی،

 که بر دست می برد

سرخ است!

محمد فلاح نيا

دی ماه 1393