مادر مرا...
مادر مرا ببخش که سر به راه نبودم
من ماه بودم،
ولی به چاه نبودم.
فريادِ درد که در رگِ هر مرد می دويد
بودم،
سرودِ آه نبودم.
روشن ترين ستاره در اين روزگارِ تار
بودم،
ستاره یِ پگاه نبودم.
در شاهراهِ حوادث
با يک اميدِ پاک
بودم
ولی
در جستجویِ کوره راه نبودم.
محمد فلاح نيا
9 خرداد ماهِ 1389
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر